Η αναδιάρθρωση που εξαφάνισε το σήμα: Η πρώτη επαφή μιας στρατηγικής με την πραγματική αγορά

Στις 00:05 UTC μια Τρίτη, η στρατηγική μας κρυπτονομισμάτων εγκάρσιας τομής κατέταξε 40 διαρκή συμβόλαια με βάση μια βαθμολογία βραχυπρόθεσμης τάσης και τοποθέτησε τα 10 πρώτα σε θέσεις ισοβαρούς στάθμισης. Το backtest έδειχνε υγιή διαφορά ανάμεσα στους νικητές και τους χαμένους. Έπειτα ζητήσαμε από τη στρατηγική να διαχειριστεί κεφάλαιο $250,000, και η ελκυστική καμπύλη άρχισε να καταρρέει.

Το πρόβλημα δεν κρυβόταν στο σήμα. Βρισκόταν στην αναδιάρθρωση: 10 αγορές, 10 πωλήσεις και μερικά συμβόλαια των οποίων το εμφανιζόμενο βάθος έμοιαζε άνετο, μέχρι να φτάσουν ταυτόχρονα οι εντολές. Η στρατηγική αντιμετώπιζε μια αλλαγή χαρτοφυλακίου σαν ενημέρωση τιμής. Για ένα χρηματιστήριο, όμως, είναι μια ουρά από πραγματικές εντολές.

Αναπαράγαμε εκείνη την Τρίτη βήμα προς βήμα. Πρώτα έπρεπε να μειωθούν οι παλιές θέσεις. Έπειτα έπρεπε να ανοίξουν οι νέες. Οι επιθυμητές σταθμίσεις ήταν απλές· η διαδρομή ανάμεσά τους δεν ήταν.

Τα 8 bps ανά πλευρά προέκυψαν από μία εκτίμηση μέσου κόστους. Περιλάμβανε την προμήθεια του χρηματιστηρίου και ένα μικρό περιθώριο για ολίσθηση. Έτσι, κάθε εντολή χρεωνόταν το ίδιο, είτε αφορούσε ένα ρευστό συμβόλαιο σε ήρεμη στιγμή είτε ένα συμβόλαιο με περιορισμένο βάθος αμέσως μετά από έξαρση της μεταβλητότητας.

Ξεκινήσαμε από τη μεγαλύτερη εντολή. Ο στόχος των $25,000 αντιστοιχούσε στο 0.4% του ημερήσιου όγκου, μια αναλογία που έμοιαζε αμελητέα. Όμως ο ημερήσιος όγκος δεν δείχνει τι είναι διαθέσιμο στα λίγα δευτερόλεπτα που χρειάζεσαι για να κάνεις συναλλαγή. Η κορυφή του βιβλίου είχε μικρό βάθος· τα επόμενα επίπεδα τιμών άνοιγαν γρήγορα. Αν διασχίζαμε το spread για ολόκληρο το ποσό, θα καταναλώναμε ρευστότητα σε πολλά επίπεδα τιμών. Μια limit order θα εξοικονομούσε το spread μόνο αν εκτελούνταν, και η στρατηγική δεν είχε καμία εγγύηση ότι θα εκτελούνταν πριν από την επόμενη απόφασή της.

Έτσι, χωρίσαμε την εντολή σε 5 τμήματα των $5,000. Αυτό περιόρισε το άμεσο αποτύπωμα στην αγορά, αλλά πρόσθεσε έναν χρονικό παράγοντα και μια διαδρομή τιμών: κάθε τμήμα μπορούσε να φτάσει σε διαφορετική τιμή, ενώ μια γρήγορη κίνηση μπορούσε να αφήσει τη θέση μισοχτισμένη. Καταγράψαμε και τα δύο ενδεχόμενα. Το αρχικό backtest δεν είχε καταγράψει κανένα.

Και αυτή ήταν μόνο η μία πλευρά. Η στρατηγική πουλούσε θέσεις που είχαν βγει από τις 10 πρώτες, ενώ αγόραζε αντικαταστάτες. Η καθαρή έκθεση παρέμενε κοντά στον στόχο, αλλά ο ακαθάριστος κύκλος εργασιών ήταν σχεδόν διπλάσιος από το κατανεμημένο κεφάλαιο. Αν χρεώναμε κόστη μόνο στην τελική μεταβολή του χαρτοφυλακίου, θα παραλείπαμε τις συναλλαγές που απαιτούνταν για να φτάσουμε εκεί.

Εκείνο το απόγευμα, αντικαταστήσαμε το σταθερό περιθώριο ολίσθησης με ένα απλό μοντέλο συμμετοχής. Η αναμενόμενη επίπτωση κάθε εντολής αυξανόταν ανάλογα με το μέγεθός της σε σχέση με τον πρόσφατο όγκο συναλλαγών, και θέσαμε ανώτατο όριο στη συμμετοχή που προσομοιώναμε, ώστε μια στρατηγική να μην μπορεί να καταναλώσει ένα μη ρεαλιστικά μεγάλο μερίδιο της αγοράς. Παρέμενε μια προσέγγιση: ο συγκεντρωτικός όγκος δεν είναι ζωντανή ουρά εντολών, και μια μπάρα δεν αποκαλύπτει κάθε τιμή στην πορεία. Όμως ανάγκασε το backtest να παραδεχτεί ότι το ίδιο σήμα έχει διαφορετικό κόστος εκτέλεσης σε διαφορετικά μεγέθη.

Στην αναθεωρημένη εκτέλεση, χρεώσαμε επίσης προμήθειες taker όταν η εντολή διέσχιζε το spread, και προμήθειες maker μόνο όταν η προσομοίωση υπέθετε πράγματι ότι εκτελούνταν μια εντολή σε αναμονή. Το funding παρέμεινε ξεχωριστό κόστος διακράτησης· δεν ανήκε στο κόστος αναδιάρθρωσης. Διατηρώντας αυτά τα κονδύλια χωριστά, έγινε σαφές τι είχε πάει στραβά. Η πρόβλεψη της στρατηγικής δεν είχε ξαφνικά χειροτερέψει. Ο κύκλος εργασιών της ήταν ακριβός σε σχέση με το πλεονέκτημα που προέβλεπε.

Μέχρι το τέλος της εβδομάδας, είχαμε μειώσει τη συχνότητα αναδιάρθρωσης και αποκλείσει συμβόλαια των οποίων το διαθέσιμο βάθος καθιστούσε μη ρεαλιστική τη στοχευμένη στάθμιση. Η απόδοση του backtest μειώθηκε. Οι παραδοχές εκτέλεσης έγιναν πιο εύκολο να εξηγηθούν, κι αυτό ήταν χρησιμότερο αποτέλεσμα από έναν μεγαλύτερο αριθμό.

Όταν αξιολογείτε μια στρατηγική χαρτοφυλακίου, ακολουθήστε μία αναδιάρθρωση μέχρι τέλους: από τις επιθυμητές σταθμίσεις στις επιμέρους εντολές, από τις εντολές σε ρεαλιστικές εκτελέσεις και από τις εκτελέσεις στις προμήθειες και τις επιπτώσεις στην αγορά. Αν λείπει αυτή η διαδρομή, η καμπύλη κεφαλαίου περιγράφει ένα χαρτοφυλάκιο που δεν χρειάστηκε ποτέ να κάνει συναλλαγές.