W backteście kapitału własnego wyszła Ci pozycja krótka. Czy udałoby Ci się pożyczyć te akcje?

Maya,

Zbudowałaś strategię na akcjach z USA, która otwiera krótkie pozycje po gwałtownych lukach na otwarciu i utrzymuje je przez maksymalnie 3 sesje. Twój symulator nalicza prowizje, przekracza spread i ogranicza udział w obrocie. Zanim poświęcisz kolejne popołudnie na strojenie progu luki, musisz odpowiedzieć na bardziej podstawowe pytanie: czy Twoje konto mogłoby pożyczyć te akcje?

Twój test wsteczny sprzedaży krótkiej potrzebuje modelu pożyczania akcji, gdy pożyczanie papierów wartościowych ogranicza możliwość otwarcia pozycji lub zmienia ekonomię jej utrzymywania. Model musi uwzględniać historyczną dostępność, możliwą do uzyskania ilość, koszt pożyczki i reakcję na wezwania do zwrotu. Stała opłata roczna obejmuje tylko jeden z tych elementów.

W Twoim przypadku to pominięcie może zmienić zestaw transakcji. Małe spółki z widowiskowymi lukami mogą być zarazem tymi, w których trudno lub drogo pożyczyć akcje. Nie możesz zakładać, że usunięcie niedostępnych transakcji da mniejszą wersję tej samej strategii.

Pierwsze zlecenie składasz przed zleceniem sprzedaży

Wyobraź sobie kolejny sygnał z symulacji: sprzedaj 1,000 akcji po $10. Dane cenowe pokazują, że na tych akcjach zawarto wiele transakcji. Mówi Ci to coś o możliwościach realizacji zlecenia. Niewiele mówi o zasobach, do których Twój broker ma dostęp na potrzeby Twojego konta.

W przypadku zwykłej krótkiej pozycji na akcjach z USA broker zasadniczo musi spełnić odpowiedni wymóg potwierdzenia możliwości pożyczenia akcji, zanim wykona sprzedaż. W symulatorze zachowaj precyzyjne rozróżnienie: potwierdzenie możliwości pożyczenia daje podstawę, by sądzić, że akcje można pożyczyć; nie jest bezwarunkową rezerwacją akcji na cały okres utrzymywania pozycji.

Musisz ustalić zasady postępowania w przypadku 300 akcji, zanim poznasz wynik transakcji. W przeciwnym razie będziesz akceptować częściowe przydziały w zyskownych transakcjach, a przegrane uznawać za zbyt małe, by się nimi zajmować.

Używaj też prostych nazw. Możesz nazwać kolumnę w bazie danych locate_status i zrozumieć ją ponownie za 6 miesięcy. Nazwij ją shortable_magic, a zafundujesz sobie drobny problem z utrzymaniem kodu. Każdy zeszyt badawczy chyba z czasem dorabia się takiego.

W Twoich 3 sesjach może wypaść weekend

Załóżmy, że otwierasz krótką pozycję o wartości $10,000 w piątek i zamykasz ją w poniedziałek. W tym przykładzie przyjmijmy, że broker nalicza opłatę za 3 dni kalendarzowe, stosuje mianownik 365 i utrzymuje saldo podlegające opłacie na poziomie $10,000. To jawne założenia modelu; wierna implementacja wymaga rzeczywistych zasad naliczania opłat i wyceny stosowanych przez brokera.

Obliczenie to: saldo podlegające opłacie × stawka roczna × liczba dni ÷ 365. Rzeczywista księga może wymagać innej podstawy liczby dni, codziennej aktualizacji stawek, zasad dotyczących zabezpieczenia lub osobnych opłat za potwierdzenie możliwości pożyczenia. Ewentualne oprocentowanie wpływów ze sprzedaży krótkiej uwzględnij osobno.

Jeśli kurs akcji spadnie o 2%, Twój zysk brutto ze zmiany ceny wyniesie $200. W przykładzie ze stawką 360% koszt pożyczki już przekroczył tę kwotę, jeszcze przed kosztami realizacji. Przy tych założeniach nie potrzebujesz subtelnego argumentu statystycznego, by odrzucić tę transakcję.

Filtr stawek stosowany w chwili wejścia nie gwarantuje jednak stałego kosztu utrzymywania pozycji. Stawka pożyczki może się zmienić, gdy pozycja jest otwarta. Naliczaj opłaty zgodnie z warunkami obowiązującymi każdego dnia; stawkę z chwili wejścia wykorzystuj tylko przy decyzjach, które rzeczywiście możesz wtedy podjąć.

Twoje dane muszą odzwierciedlać perspektywę brokera

Potrzebujesz oznaczonych czasem zapisów obejmujących symbol, brokera lub źródło pożyczki, status dostępności, wskazaną ilość i stawkę. Zachowaj czas otrzymania obserwacji. Plik nocny dostarczony po porannym wejściu nie może uzasadniać decyzji podjętej tego ranka.

Musisz też wiedzieć, co oznacza podana ilość. Orientacyjny kanał informacyjny o zasobach może pokazywać zapasy współdzielone między klientami. Niekoniecznie oznacza to, że ta pula zostanie przydzielona Twojemu kontu. Jeśli masz rzeczywiste wnioski o potwierdzenie możliwości pożyczenia i odpowiedzi na nie, zachowaj je wraz z danymi z kanału.

Przydatny test warunków skrajnych powinien być selektywny. Usuwaj lub ograniczaj transakcje na spółkach najbardziej narażonych na ograniczenia w pożyczaniu akcji i zmieniaj przyjmowane stawki. Losowe usunięcie 10% wejść może całkowicie minąć się z problemem: najbardziej obiecujące ruchy cen mogą koncentrować się właśnie w tych trudnych do pożyczenia akcjach.

Twoja reguła wyjścia nie kontroluje każdego wyjścia

Ustaliłaś maksymalny okres utrzymywania pozycji na 3 sesje. Twój pożyczkodawca i broker nie podpisali się pod dokumentem opisującym tę strategię.

Wezwanie do zwrotu może skutkować uzyskaniem zastępczej pożyczki albo wymuszonym zamknięciem pozycji zgodnie z procedurą brokera. Nie powinnaś przekładać każdego wezwania na natychmiastowy zakup po cenie rynkowej. Uwzględnij możliwe scenariusze, a tam, gdzie masz zapisy, odtwórz rzeczywiste powiadomienia i terminy.

Jeśli nie masz takich zapisów, przedstaw osobny scenariusz warunków skrajnych z jawnym założeniem, że zastępcza pożyczka okaże się niedostępna, oraz określ moment wymuszonego zamknięcia. Uwzględnij koszty realizacji zamknięcia. Odróżnij ten scenariusz od rekonstrukcji opartej na danych historycznych.

W kolejnym przebiegu zapewnij każdej rozważanej transakcji możliwą do prześledzenia ścieżkę: żądaną liczbę akcji, decyzję dotyczącą pożyczki, przydzieloną ilość, zrealizowaną ilość, dzienne opłaty za pożyczkę i powód wyjścia. Zachowaj odrzucone kandydatury w wynikach, by sprawdzić, czy ograniczenia pożyczania usuwają pozorne źródło przewagi strategii.

Następnie ponownie przeanalizuj 10 największych zyskownych transakcji z symulacji. Przy każdej umieść dowody, że mogłaś pożyczyć akcje i utrzymać pozycję otwartą. Każde puste miejsce wskazuje Ci kolejny temat do zbadania.