Backtest opcji powinien traktować wygaśnięcie jako zdarzenie kontraktowe, a nie transakcję zawieraną w ostatniej chwili po ostatniej widocznej kwotacji. Kontrakt może być rozliczany według specjalnego indeksu, podlegać automatycznemu wykonaniu po przekroczeniu progu, skutkować dostawą akcji albo przestać być przedmiotem obrotu, zanim zamknie się rynek instrumentu bazowego. To te szczegóły decydują, czym stanie się pozycja i jakie przepływy gotówkowe nastąpią.
Zaczynam od zasad wygaśnięcia obowiązujących na giełdzie, a następnie śledzę kontrakt od ostatniej chwili, w której można nim handlować, przez obliczenie rozliczenia, aż po ewentualną dostawę. Kwotacja widoczna na ekranie może pomóc wycenić otwartą pozycję przed tą chwilą. Nie określa jednak wypłaty przy wygaśnięciu.
Czy opcja wygasa w chwili zakończenia handlu?
Zwykle koniec handlu i wygaśnięcie to osobne zdarzenia. Obrót opcją może się zakończyć, gdy instrument bazowy nadal zmienia wartość. Na przykład europejska opcja indeksowa rozliczana gotówkowo może być rozliczana według oficjalnej wartości ustalonej na podstawie określonej aukcji otwarcia. Ostatnia transakcja opcją mogła mieć miejsce kilka godzin wcześniej i odzwierciedlać inny poziom indeksu.
Ta przerwa stwarza ryzyko dla każdego, kto utrzymuje pozycję po zakończeniu handlu. Jeśli instrument bazowy przekroczy poziom wykonania, wartość rozliczenia opcji może się zmienić, choć sama opcja nie będzie już przedmiotem obrotu. Backtest, który zamyka każdą pozycję po zamknięciu regularnej sesji na rynku instrumentu bazowego, może pominąć tę ekspozycję.
| Zasada kontraktu | Co modelować | Częsty błędny skrót |
|---|---|---|
| Ostatni moment handlu | Kiedy zlecenia na opcję mogą być jeszcze realizowane | Założenie, że handel trwa do zamknięcia rynku instrumentu bazowego |
| Wartość referencyjna rozliczenia | Indeks, aukcję lub fixing używany do obliczenia wypłaty | Zastępowanie jej ostatnią kwotacją opcji lub zbliżoną ceną zamknięcia rynku kasowego |
| Sposób wykonania | Automatyczne wykonanie, próg i ewentualne okno na złożenie przeciwnej dyspozycji | Jednakowe wykonanie każdej opcji in-the-money |
| Dostawa | Płatność gotówkowa albo akcje/kontrakty futures powstałe w wyniku wykonania | Usunięcie wygasłej opcji bez zapisania, co ją zastępuje |
Jak obliczyć wartość opcji rozliczanej gotówkowo w dniu wygaśnięcia?
Użyj oficjalnej wartości referencyjnej rozliczenia i mnożnika kontraktu. Dla calla wypłata brutto na kontrakt wynosi max(settlement value − strike, 0) × multiplier. Dla puta wynosi max(strike − settlement value, 0) × multiplier. Następnie uwzględnij walutę kontraktu i zasady przepływów pieniężnych.
Załóżmy, że call indeksowy rozliczany gotówkowo ma poziom wykonania 5,000, wartość rozliczenia 5,012.4 i mnożnik $100 za punkt indeksu. Jego wypłata brutto wynosi $1,240 na kontrakt. Jeśli backtest użyje zamiast tego ceny ostatniej transakcji 5,009, zapisze $900: różnica wyniesie $340 przed opłatami. Niewielka rozbieżność w rozliczeniu może przeważyć typowy zysk strategii z pojedynczej transakcji.
Przechowuj oficjalną wartość rozliczenia w osobnym polu danych. Może zostać opublikowana po ostatniej możliwej do zawarcia transakcji opcją i może być obliczana na podstawie innego przedziału czasu. Jeśli w historii masz tylko wartość indeksu na zamknięciu, oznacz ją jako przybliżenie i sprawdź wrażliwość wyników na wiarygodne różnice w wartości rozliczenia.
Co się zmienia, gdy wykonanie prowadzi do dostawy akcji?
Wykonanie może utworzyć pozycję w akcjach lub kontraktach futures. Call in-the-money może zmienić się w długą pozycję w akcjach kupionych po cenie wykonania, a put in-the-money — w krótką pozycję w akcjach sprzedanych po tej cenie. Backtest musi następnie uwzględnić tę pozycję w kolejnych okresach, razem z ekspozycją rynkową, kosztami finansowania i ewentualnymi kosztami jej zamknięcia.
Ma to znaczenie w pobliżu dnia dywidendy albo wtedy, gdy strategia nie może utrzymywać dostarczonego aktywa. Niektóre opcje w stylu amerykańskim można wykonać wcześniej, a przypisanie może nastąpić przed wygaśnięciem. Model zakładający, że każda opcja pozostaje otwarta do ostatniego dnia, może więc utrzymywać niewłaściwą pozycję w chwili ważnego zdarzenia.
Czy wykonać opcję, która jest ledwie in-the-money?
Kieruj się progiem automatycznego wykonania i zasadami dotyczącymi godzin granicznych określonymi w kontrakcie. Platforma może automatycznie wykonać opcje, których wartość przekracza określony próg, a jednocześnie pozwalać na zmianę tej domyślnej decyzji w ograniczonym oknie czasowym. Strategia, która nie może składać takich dyspozycji, nie powinna po cichu zakładać, że jest to możliwe.
W pobliżu progu wartość instrumentu bazowego może się zmienić między ostatnią transakcją a decyzją o wykonaniu. Zapisz cenę lub wartość referencyjną rozliczenia, która decyduje o wykonaniu, próg obowiązujący na platformie oraz to, co dzieje się po obu jego stronach. Jeśli źródło nie zawiera danych wystarczających do odtworzenia tej decyzji, jawnie opisz założenie i uruchom oba warianty. Właśnie w takim przypadku schludna krzywa kapitału może ukrywać bardzo nieporządną regułę operacyjną.
Jakie dane powinien przechowywać backtest uwzględniający wygaśnięcie?
Przechowuj wersje warunków kontraktu z datami ich obowiązywania. Co najmniej zapisuj znacznik czasu ostatniego handlu, znacznik czasu wygaśnięcia, metodę rozliczenia, wartość referencyjną rozliczenia i czas jej publikacji, mnożnik, styl wykonania, próg automatycznego wykonania oraz zasady dostawy. Powiąż każdy przepływ gotówkowy przy wygaśnięciu i każdą dostarczoną pozycję z kontraktem oraz rekordem rozliczenia, które je utworzyły.
Następnie ręcznie sprawdź kilka wygaśnięć: jedno wyraźnie in-the-money, jedno out-of-the-money i jedno blisko progu wykonania. Uzgodnij modelowany przepływ gotówkowy ze specyfikacją kontraktu i rekordem rozliczenia platformy. Jeśli te 3 przypadki zachowują się prawidłowo, masz znacznie solidniejsze podstawy, by ufać pozostałym danym o wygaśnięciach.
← Wszystkie wpisy
