Dlaczego cel zmienności w backteście nie kontroluje ryzyka tak, jak powinien

Strategia zakłada zmienność annualizowaną na poziomie 10%. Jej backtest pokazuje 10,2%. To wygląda na wystarczającą zgodność — dopóki nie odkryjesz, że arkusz do obliczania wielkości pozycji korzystał z wczorajszej estymaty zmienności, symulator nie naliczył opłaty przy zmianie dźwigni, a jeden nocny skok przyniósł większą stratę, niż miał opisywać przyjęty cel.

Weźmy prostą strategię na kontrakcie perpetual BTC: utrzymuje pozycję zgodną z sygnałem kierunkowym, dostosowuje ekspozycję do budżetu zmienności annualizowanej wynoszącego 10% i aktualizuje pozycję raz dziennie. Ta reguła jest popularna, bo łatwo ją objaśnić i zakodować. Zobaczmy, co się dzieje, gdy przeanalizujemy pozycję z jednego dnia.

Sygnał: pożądany kierunek bez określenia ryzyka

Na zamknięciu w poniedziałek sygnał wskazuje pozycję długą. Mówi to, w którą stronę strategia chce być ustawiona, ale nie określa, ile BTC ma utrzymywać. Brakującą skalę wyznacza cel zmienności.

Załóżmy, że kapitał własny na rachunku wynosi $100,000, a strategia szacuje dzienną zmienność BTC na 2%. Cel roczny na poziomie 10% odpowiada dziennej zmienności około 0,63% — po podzieleniu 10% przez pierwiastek kwadratowy z 252 dni sesyjnych. Surowa dźwignia wynosi więc około 0,63% / 2%, czyli 0,315 wartości kapitału własnego: ekspozycja na BTC rzędu $31,500.

Już w tym schludnym obliczeniu kryje się pewne założenie: zmienność BTC zachowuje się na tyle podobnie do stabilnego rozkładu, że niedawne dzienne wahania mogą pomóc określić jutrzejszą ekspozycję. Estymata zmienności opisuje ostatnie ruchy. Nie wyznacza górnego limitu kolejnego ruchu.

Estymator: które dwa procent?

Użyjmy 20-dniowego odchylenia standardowego stóp zwrotu od zamknięcia do zamknięcia, annualizowanego przez pierwiastek kwadratowy z 365, ponieważ kontrakt perpetual jest notowany każdego dnia. Przy dziennej zmienności 2% daje to około 38,2% w skali roku. Zastosowanie 252 zamiast 365 daje około 31,7% — istotną różnicę w wielkości pozycji, wynikającą wyłącznie z przyjętej konwencji kalendarzowej.

Okno 20-dniowe szybko reaguje, ale 2 spokojne tygodnie mogą obniżyć estymatę tuż przed wzrostem zmienności. Okno 90-dniowe daje stabilniejsze, wolniej zmieniające się wyniki. Zmienność ważona wykładniczo znajduje się pomiędzy tymi wariantami, ale zależy od własnego okresu połowicznego zaniku i sposobu inicjalizacji. Nie ma jednego najlepszego rozwiązania; backtest powinien jasno określać estymator, a jego ustawienia powinny pozostać stałe podczas porównywania wyników.

Znacznik czasu: kiedy dane są znane?

Jeśli estymata uwzględnia poniedziałkowe zamknięcie, strategia może z niej skorzystać dopiero po zakończeniu poniedziałkowej sesji. Następnie może złożyć zlecenie na późniejszą okazję do realizacji, na przykład po pierwszej dostępnej cenie we wtorek w symulatorze. Realizacja po cenie zamknięcia z poniedziałku oznaczałaby, że wielkość pozycji reaguje na stopę zwrotu, która nie została jeszcze w pełni zrealizowana.

Oznacza to również, że dzienne równoważenie nie chroni rachunku nieprzerwanie w ciągu dnia. Poniedziałkowa pozycja pozostaje otwarta przez wtorkowy skok, nawet jeśli sygnał lub zmienność zmieni się o 10:00 UTC. To założenie projektowe; rachunek demo powinien działać według tego samego harmonogramu.

Zlecenie: zmiana ekspozycji ma swoją cenę

We wtorek estymata rośnie z 2% do 3%. Ekspozycja docelowa spada z $31,500 do $21,000. Sprzedaż kontraktu perpetual o wartości $10,500 kosztuje. Przy opłacie taker wynoszącej 5 punktów bazowych sama prowizja to $5.25. Jeśli strategia przekracza spread i ponosi 3 punkty bazowe kosztu wpływu na rynek, dochodzi około $3.15. Funding to osobna pozycja: jego przepływ pieniężny zależy od pozycji utrzymywanej w chwili naliczenia oraz faktycznie zastosowanej stawki.

Niewielkie kwoty się sumują, gdy strategia ogranicza ryzyko po każdym gwałtownym ruchu i odbudowuje ekspozycję po każdym spokojnym okresie. Raportuj obrót wynikający z samej reguły ustalania wielkości pozycji, a także prowizje, spread i wpływ na rynek dla tych transakcji. Cel zmienności nieuwzględniający tarć rynkowych może po cichu zmienić strategię w taką o wysokim obrocie.

Wynik: cel nie gwarantuje ochrony przed ryzykiem skrajnym

Załóżmy, że zmienność jest szacowana na 2% dziennie, a strategia utrzymuje pozycję o wartości nominalnej $31,500 przy kapitale własnym $100,000. Przed kolejnym zaplanowanym równoważeniem BTC spada o 12%. Przybliżona strata z wyceny rynkowej wynosi $3,780, czyli 3,78% kapitału własnego, przed prowizjami i fundingiem. Cel annualizowany na poziomie 10% nie zapobiegł tej stracie; na podstawie estymaty zwykłych wahań wyznaczył wielkość pozycji.

Ryzyko jest większe, jeśli reguła nie ma limitu dźwigni. Po długim spokojnym okresie szacowana zmienność może spaść do bardzo niskiego poziomu, a wzór może wskazać pozycję przekraczającą dostępną marżę rachunku lub możliwości rynku. Uwzględnij limit w regule ustalania wielkości pozycji i w backteście. Następnie sprawdź, jak często limit jest osiągany; jeśli dzieje się to często, oznacza to, że deklarowany cel rzadko faktycznie wyznacza ekspozycję.

Audyt: odtwórz regułę, nie tylko jej krzywą

Dla każdego równoważenia zapisuj okno stóp zwrotu, estymatę zmienności, współczynnik annualizacji, cel, limit dźwigni, pożądaną wartość nominalną, zrealizowaną wartość nominalną, obrót, prowizje, wpływ na rynek i funding. Gdy cel i zrealizowana zmienność się rozchodzą, te dane pozwalają sprawdzić, czy estymator reagował z opóźnieniem, koszty transakcyjne uszczupliły zwroty albo limity ekspozycji zmieniły strategię.

Na koniec zastosuj ten sam kod ustalający wielkość pozycji i te same terminy równoważenia w handlu demo. Porównaj pożądaną ekspozycję z faktyczną pozycją i odnotuj niezłożone lub opóźnione zlecenia. Cel ryzyka staje się użyteczny, gdy można wyjaśnić każdy krok od estymaty do utrzymywanej pozycji; procent na pulpicie to dopiero początek.