Sinyali Yutan Yeniden Dengeleme: Bir Stratejinin Gerçek Piyasadaki İlk Adımları

Salı günü 00:05 UTC’de, kesitsel kripto stratejimiz 40 sürekli vadeli sözleşmeyi kısa vadeli trend puanına göre sıraladı ve ilk onunu eşit ağırlıklı pozisyonlara dönüştürdü. Geriye dönük test, kazananlarla kaybedenler arasında sağlıklı bir fark gösteriyordu. Ardından stratejiden $250,000 sermayeyi işlemesini istedik ve çekici görünen getiri eğrisi dağılmaya başladı.

Sorun sinyalde gizli değildi. Yeniden dengelemedeydi: on alış, on satış ve emirler aynı anda geldiğinde görünen derinliği cömert olmaktan çıkan birkaç sözleşme. Strateji, portföydeki değişikliği bir fiyat güncellemesi gibi ele almıştı. Bir işlem yeri ise bunu gerçek emirlerden oluşan bir kuyruk olarak görür.

O salı gününü adım adım yeniden oynattık. Önce eski pozisyonların küçültülmesi gerekiyordu. Sonra yenilerinin açılması gerekiyordu. Hedef ağırlıklar basitti; o ağırlıklara ulaşmanın yolu değildi.

Taraf başına 8 baz puanlık maliyet, tek bir ortalama maliyet tahmininden geliyordu. Bu tahmin, işlem yeri ücretini ve küçük bir kayma payını kapsıyordu. Böylece her emir aynı maliyete tabi oluyordu; ister sakin bir anda likit bir sözleşmede, ister oynaklığın aniden arttığı bir anda sığ bir sözleşmede olsun.

En büyük emirle başladık. $25,000’lık hedef, günlük işlem hacminin 0.4%’üydü; kulağa zararsız gelen bir oran. Ancak günlük hacim, işlem yapmanız gereken saniyelerde ne kadar likidite bulunduğunu göstermez. En iyi alış ve satış kademeleri sığdı; sonraki birkaç kademede makas hızla açılıyordu. Tutarın tamamı için piyasa emri vermek, birkaç fiyat kademesini tüketirdi. Limit emri vermek ise ancak emir gerçekleşirse makastan tasarruf ettirirdi; stratejinin bir sonraki kararından önce emrin gerçekleşeceğine dair hiçbir garantisi yoktu.

Bu yüzden emri $5,000’lık beş parçaya böldük. Bu, anlık piyasa etkisini azalttı ama bir zamanlama ve piyasa hareketi boyutu ekledi: her parça farklı bir fiyattan gelebilirdi ve hızlı bir hareket pozisyonu yarım bırakabilirdi. Her iki sonucu da kaydettik. İlk geriye dönük test ise ikisini de kaydetmemişti.

Üstelik bu, işlemin yalnızca bir ayağıydı. Strateji, ilk ondan düşen pozisyonları satarken yerlerine yenilerini alıyordu. Net pozisyon büyüklüğü hedefe yakın kaldı ama brüt devir, ayrılan sermayenin neredeyse iki katına çıktı. Maliyetleri yalnızca nihai portföy değişimine uygulamak, hedefe ulaşmak için gereken işlemleri gözden kaçırırdı.

O öğleden sonra, sabit kayma payını basit bir katılım modeliyle değiştirdik. Her emrin beklenen piyasa etkisi, yakın dönem işlem hacmine göre büyüklüğü arttıkça yükseliyor; simüle edilen katılımı da sınırlayarak stratejinin piyasanın gerçekçi olmayan bir bölümünü tüketmesini önlüyorduk. Bu yine de bir yaklaşımdı: toplulaştırılmış hacim canlı bir emir kuyruğu değildir ve bir mum, aradaki her fiyatı göstermez. Ancak aynı sinyalin farklı büyüklüklerde farklı işlem maliyetleri olduğunu geriye dönük teste kabul ettirdi.

Güncellenmiş çalıştırmada, makası geçen emirlere taker ücretleri uyguladık; maker ücretlerini ise yalnızca simülasyon bekleyen bir emrin gerçekten gerçekleştiğini varsaydığında ekledik. Funding ayrı bir elde tutma maliyeti olarak kaldı; yeniden dengeleme maliyetine dahil değildi. Bu kalemleri ayrı tutmak, sorunun ne olduğunu anlamayı kolaylaştırdı. Stratejinin tahminleri bir anda kötüleşmemişti. Tahmin ettiği avantajla karşılaştırıldığında işlem devri pahalıydı.

Hafta sonuna doğru yeniden dengeleme sıklığını düşürmüş ve mevcut derinliği hedef ağırlığı gerçekçi olmaktan çıkaran sözleşmeleri kapsam dışı bırakmıştık. Geriye dönük testin getirisi düştü. İşlem varsayımlarını açıklamak kolaylaştı; bu da daha yüksek getiriden daha yararlı bir sonuçtu.

Bir portföy stratejisini incelerken tek bir yeniden dengelemeyi baştan sona takip edin: hedef ağırlıklardan tek tek emirlere, emirlerden makul gerçekleşmelere, gerçekleşmelerden ücretlere ve piyasa etkisine kadar. Bu yolculuk eksikse getiri eğrisi, işlem yapmak zorunda kalmamış bir portföyü anlatıyordur.