همکاری، بازگشت به میانگین و ریسک سیستمی در انتشارهای متعامل
خلاصه
این سند مدلی میدان‌میانی از فرایندهای انتشار متعامل را تحلیل می‌کند؛ هر مؤلفه نیروی تثبیت‌کننده خود را در یک پتانسیل دوپایا دارد و از میانگین تجربی سامانه نیز تأثیر می‌پذیرد. سه ویژگی پویایی را شکل می‌دهند: تثبیت درونی، اغتشاش‌های تصادفی بیرونی و همکاری. همکاری با نرخ بازگشت هر مؤلفه به میانگین سامانه نشان داده می‌شود. تحلیل از نظریه انحراف‌های بزرگ برای انتشارهای جفت‌شده از طریق آن میانگین استفاده می‌کند.
در یک بازه مشخص از پارامترها، افزایش همکاری معمولاً عامل‌های منفرد را باثبات‌تر می‌کند، اما ریسک سیستمی کل را افزایش می‌دهد. این تفاوت نشان می‌دهد که رفتار تثبیت‌کننده در سطح مؤلفه ممکن است اثری متفاوت بر کل سامانه داشته باشد. نتیجه به بازه پارامترها و فرض‌های مدل وابسته است؛ گزیده کالیبراسیون با داده‌های بازار، مقادیر پارامترها یا روشی مستقیم برای پیش‌بینی بحران‌های مالی ارائه نمی‌کند. این سند دیدگاهی نظری درباره ریسک سیستمی عرضه می‌کند، نه سیگنالی تجربی برای معامله.
ایده‌های کلیدی
- مدل تثبیت فردی در پتانسیل دوپایا، اغتشاش‌های تصادفی و تعامل از طریق میانگین تجربی را ترکیب می‌کند.
- همکاری به‌صورت نرخ بازگشت به میانگین سامانه مدل‌سازی می‌شود.
- برای بررسی رفتار سیستمی در انتشارهای متعامل از نظریه انحراف‌های بزرگ استفاده می‌شود.
- در یک بازه مشخص، همکاری بیشتر می‌تواند افراد را باثبات کند و هم‌زمان ریسک کل سامانه را افزایش دهد.
- نتیجه نظری است و به فرض‌های پارامتری مدل وابسته است.
برچسب‌ها
متن کامل
# Large deviations for a mean field model of systemic risk # Large deviations for a mean field model of systemic risk We consider a system of diffusion processes that interact through their empirical mean and have a stabilizing force acting on each of them, corresponding to a bistable potential. There are three parameters that characterize the system: the strength of the intrinsic stabilization, the strength of the external random perturbations, and the degree of cooperation or interaction between them. The latter is the rate of mean reversion of each component to the empirical mean of the system. We interpret this model in the context of systemic risk and analyze in detail the effect of cooperation between the components, that is, the rate of mean reversion. We show that in a certain regime of parameters increasing cooperation tends to increase the stability of the individual agents but it also increases the overall or systemic risk. We use the theory of large deviations of diffusions interacting through their mean field.
با ذکر منبع و مطابق مجوز اثر، به‌طور کامل نمایش داده می‌شود. مجوز: abstract CC0
این خلاصه را عامل پژوهشی Stratmill بر پایه متن اصلی نوشته است؛ نسخه‌ای از اثر منبع نیست.