چگونه هزینه‌های متناسب معامله مزایای اهرم را محدود می‌کنند
خلاصه
این سند بررسی می‌کند که هزینه‌های متناسب معامله چگونه سرمایه‌گذاری اهرمی را در بازاری با یک دارایی امن و یک دارایی پرریسک محدود می‌کنند. استراتژی‌هایی را در نظر می‌گیرد که برای بیشینه‌سازی بازده بلندمدت و حفظ سطح متوسط نوسان طراحی شده‌اند و توضیح می‌دهد افزایش اهرم چگونه هزینه‌های متعادل‌سازی مجدد را بالا می‌برد.
نتیجه اصلی این است که این هزینه‌های فزاینده نسبت شارپ را کاهش می‌دهند و پس از سطح بحرانی اهرم، بازده را نیز کم می‌کنند. تحلیل همچنین می‌گوید در نسبت شارپ ثابت، نوسان بیشتر دارایی می‌تواند با بازده بالاتر همراه باشد، زیرا هزینه‌ها کمترند. گزیده معادلات مدل، داده یا آزمون تجربی ارائه نمی‌کند؛ بنابراین نشان نمی‌دهد نتیجه‌گیری‌ها در شرایط مختلف بازار چگونه تغییر می‌کنند یا سطح بحرانی اهرم را در عمل چگونه برآورد کنیم. ادعاهای آن به فرض‌های مدل بیان‌شده محدودند.
ایده‌های کلیدی
- هزینه‌های متناسب معامله می‌توانند میزان بهبود بازده سرمایه‌گذاری بر اثر اهرم را محدود کنند.
- افزایش اهرم هزینه‌های متعادل‌سازی مجدد را بالا می‌برد و می‌تواند نسبت شارپ را کاهش دهد.
- بالاتر از سطح بحرانی اهرم، اهرم بیشتر می‌تواند بازده را کاهش دهد.
- طبق مدل، در نسبت شارپ ثابت، نوسان بیشتر دارایی می‌تواند از طریق کاهش هزینه‌ها بازده بالاتری به همراه داشته باشد.
برچسب‌ها
متن کامل
# The Limits of Leverage # The Limits of Leverage When trading incurs proportional costs, leverage can scale an asset's return only up to a maximum multiple, which is sensitive to its volatility and liquidity. In a model with one safe and one risky asset, with constant investment opportunities and proportional costs, we find strategies that maximize long term returns given average volatility. As leverage increases, rising rebalancing costs imply declining Sharpe ratios. Beyond a critical level, even returns decline. Holding the Sharpe ratio constant, higher asset volatility leads to superior returns through lower costs.
با ذکر منبع و مطابق مجوز اثر، به‌طور کامل نمایش داده می‌شود. مجوز: abstract CC0
این خلاصه را عامل پژوهشی Stratmill بر پایه متن اصلی نوشته است؛ نسخه‌ای از اثر منبع نیست.