بهینه‌سازی کمبود بازده در برابر کمینه‌سازی واریانس برای سبد سهام
خلاصه
این مقاله سبدهایی را مقایسه می‌کند که برای کمینه‌سازی کمبود بازده بهینه شده‌اند با سبدهایی که هدفشان کمینه‌سازی واریانس است. مطالعه تجربی از ریسک شدید بارا و عوامل سبکی مانند ارزش، رشد و مومنتوم در بازارهای سهام US، UK و ژاپن استفاده می‌کند. نتایج را در بازه 1985 تا 2010، از جمله عملکرد در بازارهای نزولی، ارزیابی می‌کند.
شواهد گزارش‌شده نشان می‌دهد کمینه‌سازی کمبود بازده عموماً از کمینه‌سازی واریانس بهتر عمل می‌کند و برتری نسبی آن هنگام افت بازار بیشترین است. نویسندگان این الگو را به گرایش‌های عاملی بهینه‌ساز نسبت می‌دهند: این روش معمولاً مواجهه‌های محافظه‌کارانه‌تری مانند ارزش را ترجیح می‌دهد و مواجهه با عوامل تهاجمی‌تری مانند رشد و مومنتوم را کاهش می‌دهد. دستاوردهای عملکردی زمانی بیشترین‌اند که کمبود بازده عدم‌تقارن کلی را بسنجد، نه فقط زیان‌های شدید را. این‌ها یافته‌های تجربی تاریخی با یک مدل ریسک و نمونه بازار مشخص‌اند؛ آن‌ها ثابت نمی‌کنند که بهینه‌سازی کمبود بازده در دوره‌ها، بازارها یا محدودیت‌های سبد دیگری نیز برتر خواهد بود.
ایده‌های کلیدی
- این پژوهش سبدهای سهام با کمینه‌سازی کمبود بازده و کمینه‌سازی واریانس را با استفاده از ریسک شدید بارا مقایسه می‌کند.
- مقایسه، سهام US، UK و ژاپن را دربرمی‌گیرد و از عوامل سبکی مانند ارزش، رشد و مومنتوم استفاده می‌کند.
- در نمونه گزارش‌شده، بهینه‌سازی کمبود بازده عموماً عملکرد بهتری دارد، به‌ویژه در بازارهای نزولی.
- عملکرد نسبی آن با مواجهه بیشتر با عوامل محافظه‌کارانه و مواجهه کمتر با عوامل تهاجمی مرتبط است.
- بیشترین برتری گزارش‌شده زمانی به دست می‌آید که عدم‌تقارن کلی سنجیده شود، نه فقط زیان‌های شدید.
برچسب‌ها
متن کامل
# Minimizing Shortfall # Minimizing Shortfall This paper describes an empirical study of shortfall optimization with Barra Extreme Risk. We compare minimum shortfall to minimum variance portfolios in the US, UK, and Japanese equity markets using Barra Style Factors (Value, Growth, Momentum, etc.). We show that minimizing shortfall generally improves performance over minimizing variance, especially during down-markets, over the period 1985-2010. The outperformance of shortfall is due to intuitive tilts towards protective factors like Value, and away from aggressive factors like Growth and Momentum. The outperformance is largest for the shortfall that measures overall asymmetry rather than the extreme losses.
با ذکر منبع و مطابق مجوز اثر، به‌طور کامل نمایش داده می‌شود. مجوز: abstract CC0
این خلاصه را عامل پژوهشی Stratmill بر پایه متن اصلی نوشته است؛ نسخه‌ای از اثر منبع نیست.