نسبت اطلاعات، دریفت و خودهمبستگی در مومنتوم را آشکار می‌کند
خلاصه
این مطالعه از نسبت اطلاعات (بازده میانگین نسبت به نوسان) برای بررسی تغییر عملکرد مومنتوم با دوره بازنگری سبد استفاده می‌کند. نسبت‌های اطلاعات نظری را با فرض دو منشأ ممکن برای مومنتوم استخراج می‌کند: خودهمبستگی مثبت بازده و دریفت بازده میانگین. تحلیل نشان می‌دهد دوره‌های بازنگری کوتاه‌تر، چندماهه، به خودهمبستگی حساس‌ترند، در حالی که دوره‌های نزدیک به یک سال بیشتر احتمال دارد دریفت را بازتاب دهند.
نویسندگان این الگوهای نظری را با داده‌های تاریخی مقایسه می‌کنند و داده‌ها را به دوره‌های ایستا تقسیم می‌کنند. آن‌ها درمی‌یابند خودهمبستگی در برخی رژیم‌ها، به‌ویژه پیش از 1975، اهمیت بیشتری دارد؛ در حالی که دریفت در بسیاری از دوره‌های بعدی نقش پررنگ‌تری ایفا می‌کند. همچنین با اعمال استراتژی بر بیش از یک قرن داده میانگین صنعتی داو جونز، از نوسان‌های میراشونده نسبت اطلاعات در دوره‌های بازنگری چندساله خبر می‌دهند که آن را بازگشت به نرخ رشد میانگین مدل می‌کنند. یافته‌ها روابط تاریخی و سازوکارهای نظری را توصیف می‌کنند؛ نشان نمی‌دهند که دوره بازنگری خاصی در بازارهای آینده بهترین عملکرد را دارد یا هزینه‌های اجرا را در نظر نمی‌گیرند.
ایده‌های کلیدی
- نسبت اطلاعات با طول دوره بازنگری و سازوکار ایجاد مومنتوم تغییر می‌کند.
- دوره‌های بازنگری کوتاه‌تر می‌توانند خودهمبستگی بازده را بگیرند و دوره‌های بلندتر، نزدیک به یک سال، ممکن است دریفت بازده میانگین را نشان دهند.
- رژیم‌های تاریخی از نظر اهمیت نسبی خودهمبستگی و دریفت با یکدیگر تفاوت دارند.
- داده‌های بلندمدت داو جونز نوسان‌های میراشونده نسبت اطلاعات را نشان می‌دهند که نویسندگان آن‌ها را بازگشت به رشد میانگین مدل می‌کنند.
برچسب‌ها
متن کامل
# Information ratio analysis of momentum strategies # Information ratio analysis of momentum strategies In the past 20 years, momentum or trend following strategies have become an established part of the investor toolbox. We introduce a new way of analyzing momentum strategies by looking at the information ratio (IR, average return divided by standard deviation). We calculate the theoretical IR of a momentum strategy, and show that if momentum is mainly due to the positive autocorrelation in returns, IR as a function of the portfolio formation period (look-back) is very different from momentum due to the drift (average return). The IR shows that for look-back periods of a few months, the investor is more likely to tap into autocorrelation. However, for look-back periods closer to 1 year, the investor is more likely to tap into the drift. We compare the historical data to the theoretical IR by constructing stationary periods. The empirical study finds that there are periods/regimes where the autocorrelation is more important than the drift in explaining the IR (particularly pre-1975) and others where the drift is more important (mostly after 1975). We conclude our study by applying our momentum strategy to 100 plus years of the Dow-Jones Industrial Average. We report damped oscillations on the IR for look-back periods of several years and model such oscilations as a reversal to the mean growth rate.
با ذکر منبع و مطابق مجوز اثر، به‌طور کامل نمایش داده می‌شود. مجوز: abstract CC0
این خلاصه را عامل پژوهشی Stratmill بر پایه متن اصلی نوشته است؛ نسخه‌ای از اثر منبع نیست.