شکست تقارن بهعنوان کنترل آربیتراژ مومنتوم
خلاصه
این مقاله ایده شکست خودبهخودی تقارن را در مدلسازی آربیتراژ به کار میگیرد. استراتژی آربیتراژ را در فاز شکست تقارن در نظر میگیرد؛ پارامتر کنترلی، گذار میان حالتهای آربیتراژ و نبود آربیتراژ را تنظیم میکند. نویسندگان این پارامتر را با دادههای تاریخی یک استراتژی مومنتوم برآورد و سپس برای تغییر رفتار استراتژی از آن استفاده میکنند.
مقایسه گزارششده نشان میدهد مومنتومِ تقویتشده با شکست تقارن، در بازارهای آمریکا و کره جنوبی عملکرد قویتر و سنجه ریسک بهتری از مومنتوم ساده دارد. توصیف، ساخت پارامتر کنترلی، سنجه ریسک، دوره نمونه یا ارقام عملکرد را مشخص نمیکند؛ بنابراین ارزیابی دقیق نتیجه از این شرح ممکن نیست. همچنین اطلاعاتی درباره هزینههای تراکنش یا اعتبارسنجی خارج از نمونه ارائه نشده است. این پژوهش روشی مفهومی برای مشروطکردن مواجهه مومنتوم پیشنهاد میدهد، اما شواهد عملی و استحکام آن همچنان نامشخصاند.
ایدههای کلیدی
- مدل از پارامتر کنترلی برای بازنمایی گذار میان رژیمهای آربیتراژ و نبود آربیتراژ استفاده میکند.
- پارامتر با دادههای تاریخی یک استراتژی مومنتوم برآورد میشود.
- گزارش شده است که این استراتژی تقویتشده در دو بازار از نظر عملکرد و سنجههای ریسک از مومنتوم ساده بهتر عمل میکند.
- توصیف موجود جزئیات لازم برای ارزیابی هزینهها، استحکام و اعتبارسنجی را ندارد.
برچسبها
متن کامل
# Spontaneous symmetry breaking of arbitrage # Spontaneous symmetry breaking of arbitrage We introduce the concept of spontaneous symmetry breaking to arbitrage modeling. In the model, the arbitrage strategy is considered as being in the symmetry breaking phase and the phase transition between arbitrage mode and no-arbitrage mode is triggered by a control parameter. We estimate the control parameter for momentum strategy with real historical data. The momentum strategy aided by symmetry breaking shows stronger performance and has a better risk measure than the naive momentum strategy in U.S. and South Korean markets.
با ذکر منبع و مطابق مجوز اثر، بهطور کامل نمایش داده میشود. مجوز: abstract CC0
این خلاصه را عامل پژوهشی Stratmill بر پایه متن اصلی نوشته است؛ نسخهای از اثر منبع نیست.