کارمزد معاملهٔ رفتوبرگشت 0.1%، نرخ فاندینگ 0.01% در هر هشت ساعت، دورهٔ نگهداری 30 روزه و موقعیتی به ارزش $100,000: این چهار عدد مقایسهای غافلگیرکننده به دست میدهند. کارمزد حدود $100 است. اگر نرخ ثابت بماند، فاندینگ حدود $270 میشود. هزینهٔ فاندینگ برای این موقعیت میتواند نزدیک به سه برابر هزینهٔ ورود و خروج باشد.
نادیده گرفتن این موضوع در بکتست قراردادهای آتی دائمی آسان است. کارمزدها کنار معاملات و درست در کنار قیمتهای اجرا ثبت میشوند. فاندینگ طبق برنامهای جداگانه اعمال میشود و اغلب به شکل نرخی کوچک در جدول دادهها دیده میشود که بیضرر به نظر میرسد. اما دریافت مکرر نرخی کوچک از موقعیتی بزرگ با ارزش اسمی بالا، جریان نقدی واقعی ایجاد میکند.
هزینهٔ فاندینگ در یک قرارداد دائمی را چطور محاسبه میکنیم؟
برای یک برآورد ساده، ارزش اسمی موقعیت را در هر نرخ فاندینگی که طی باز بودن موقعیت اعمال میشود ضرب کنید و سپس پرداختها را با هم جمع بزنید:
جریان نقدی فاندینگ ≈ ارزش اسمی موقعیت × نرخ فاندینگ
با ارزش اسمی $100,000 و نرخ مثبت 0.01%، معاملهگری که موقعیت خرید دارد و فاندینگ میپردازد، برای آن بازه $10 بدهکار میشود. اگر نرخ در هر هشت ساعت به مدت 30 روز تکرار شود، 90 بازه خواهیم داشت: $10 × 90 = $900، یعنی 0.9% از ارزش اسمی. مثال قبلیِ $270 از نرخ 0.003% در هر بازه استفاده میکند که در مجموع طی 90 بازه به 0.27% میرسد.
جهت فاندینگ اهمیت دارد. در بسیاری از پلتفرمها، وقتی نرخ مثبت است، معاملهگران خرید به معاملهگران فروش میپردازند؛ و وقتی نرخ منفی است، معاملهگران فروش به معاملهگران خرید میپردازند. قاعدهٔ دقیق، فاصلهٔ تسویهها و مبنای ارزش اسمی به قرارداد و پلتفرم بستگی دارد. بکتست باید از نرخ تاریخی و موقعیتی که در هر تسویه واقعاً باز بوده استفاده کند و قواعد همان پلتفرم را دنبال کند.
چرا نرخ میانگین فاندینگ ممکن است پاسخ اشتباهی بدهد؟
ممکن است موقعیت در زمان همهٔ تسویهها باز نباشد و ارزش اسمی آن هم تغییر کند. راهبردی که کمی پیش از تسویه وارد میشود و پس از آن خارج میشود، حتی اگر فقط چند دقیقه در معامله بوده باشد، باید پرداختی انجام دهد. راهبرد دیگری ممکن است بیشتر دوره را در موقعیت بماند، اما درست از تسویه جا بماند. دریافت فاندینگ روزی یکبار یا سرشکن کردن آن بر اساس ساعتهای نگهداری میتواند جریان نقدی را اشتباه محاسبه کند.
دام دوم این است که نرخ میانگین میتواند زمان در معرض فاندینگ بودن راهبرد را پنهان کند. فرض کنید فاندینگ معمولاً در هر بازه 0.003% است، اما در چهار تسویه، زمانی که راهبرد شما معمولاً موقعیت خرید شلوغی دارد، به 0.06% جهش میکند. میانگین کلی ماهانه ممکن است اندک به نظر برسد، در حالی که هزینهٔ محاسبهشده بر اساس ارزش موقعیت راهبرد زیاد است. هزینه را بر اساس موقعیتها و زمانهای تسویه در شبیهسازی محاسبه کنید؛ نرخ میانگین را در روزهای نگهداری ضرب نکنید و کار را تمامشده ندانید.
| میانبر بکتست | چه چیزی از قلم میافتد | روش بهتر |
|---|---|---|
| یک نرخ میانگین برای ماه | جهش نرخ در دورهای که راهبرد در معرض فاندینگ است | اعمال هر نرخ تاریخی تسویه به ارزش اسمی موقعیت باز |
| سرشکن کردن فاندینگ بر اساس ساعتهای نگهداری | زمانبندی گسستهٔ تسویه | دریافت هزینه فقط برای تسویههایی که موقعیت مشمولشان بوده است |
| اعمال نرخ بر قیمت ورود | ارزش اسمی با تغییر قیمت و اندازهٔ موقعیت میتواند جابهجا شود | پیروی از مبنای محاسبهٔ فاندینگ و قواعد قرارداد در پلتفرم |
در بکتستی که فاندینگ را لحاظ میکند چه مواردی را باید ثبت کرد؟
برای هر تسویه، زمان، نرخ، جهت موقعیت، تعداد قراردادها، ارزش اسمی مورد استفادهٔ پلتفرم و جریان نقدی حاصل را ثبت کنید. با این سابقه میتوان به جای اتکا به یک رقم کلی برای هزینه، پرداختی پرهزینه را بررسی کرد. همچنین خطای شرمآور در علامت را آشکار میکند: اگر مجموعهدادهٔ فاندینگ از دیدگاه پلتفرم ذخیره شده باشد، وقتی بکتست فرض میکند قاعدهٔ پرداخت برعکس است، ممکن است آن را وارونه تفسیر کند.
دفتر فاندینگ را با خط زمانی موقعیت راهبرد مقایسه کنید. اگر موقعیت هنگام تسویه بسته بوده، نباید هزینهٔ فاندینگی ثبت شود. اگر موقعیت خرید $50,000 را در یک بازهٔ مثبت 0.02% و با قاعدهٔ پرداخت معاملهگر خرید نگه داشته باشد، پرداخت مورد انتظار $10 است. چنین مثالهای کوچکی برای بررسی درستی محاسبات پیش از اعتماد به منحنی چندساله مفیدند.
هزینهها را بر حسب رژیم بازار هم بررسی کنید. فاندینگ میتواند مزیت ظاهری راهبرد را به شرطبندی روی ارزان ماندن نگهداری همان سمت شلوغ بازار تبدیل کند. برنامهٔ پرداخت بازار بخشی از خود ابزار معاملاتی است. آن را تسویه به تسویه در دفتر ثبت کنید تا بکتست نشان دهد موقعیت واقعاً چه هزینهای داشته است.
← همهٔ مطالب


