سیگنال درست بود. بک‌تست اختیار معامله ما سررسید اشتباهی را خرید.

سه‌شنبه‌ای ساعت 10:07، عامل پژوهشی ما یک موقعیت صعودی کوتاه‌مدت در یک ETF شاخص را علامت‌گذاری کرد. سیگنال دارایی پایه معمولی بود: قیمت میانگین 20‌باری خود را پس گرفته بود، نوسان تحقق‌یافته رو به کاهش بود و برای نشست بعدی انتشار داده‌های کلان اقتصادی برنامه‌ریزی شده بود. معامله پیشنهادی یک اسپرد کال با حدود دو هفته تا سررسید بود.

بک‌تست آن را پسندید. راهبرد کاغذی سفارشی ثبت نکرد. وقتی سفارش‌ها را مقایسه کردیم، زمان‌مهر سیگنال‌ها یکسان بود و قیمت‌های دارایی پایه فقط چند سنت اختلاف داشتند. اما قراردادها متفاوت بودند: بک‌تست سررسید جمعه‌ای را خریده بود که در زنجیره تاریخی بهترین به نظر می‌رسید؛ فرایند کاغذی سررسید بعدیِ فهرست‌شده را انتخاب کرده بود که یک هفته دیرتر بود.

این اختلاف از یک اتصال تقویمی می‌آمد. «روزهای باقی‌مانده تا سررسید» را ویژگی یک تاریخ در نظر گرفته بودیم و بعد قراردادی را انتخاب می‌کردیم که سررسیدش به هدف نزدیک‌تر بود. در داده‌های تاریخی، تقویم سررسید شامل یک نماد هفتگی بود که پس از تاریخی که بررسی می‌کردیم به فهرست اضافه شده بود. بک‌تست از قراردادی در آینده استفاده کرده بود، آن هم طوری که انگار صرفاً راهی بی‌ضرر برای ساده‌سازی کار است.

اول به یک ایراد منطقه زمانی مشکوک شدیم. تاریخ‌های سررسید اختیار معامله به‌خصوص مستعد چنین ایرادهایی‌اند: نشست بازار در نیویورک پایان می‌یابد، زمان‌مهرهای صرافی ممکن است در UTC ذخیره شوند و تاریخ نیمه‌شب ممکن است هنگام تبدیل بی‌دقت در خط پردازش جابه‌جا شود. بررسی کردیم. زمان‌مهرها درست بودند. آن قرارداد در آن سه‌شنبه اصلاً در مجموعه تاریخی وجود نداشت.

درس اول همین بود: زنجیره تاریخی اختیار معامله به مجموعه نمادهای فهرست‌شده در همان مقطع زمانی نیاز دارد. تاریخ سررسید یک قرارداد می‌گوید چه زمانی پایان می‌یابد. اما نمی‌گوید چه زمانی فهرست شده، چه زمانی قابل معامله شده یا آیا سامانه شما در آن زمان می‌توانسته آن را انتخاب کند.

مرحله انتخاب را بر پایه اطلاعات در دسترس در زمان تصمیم‌گیری بازسازی کردیم. برای هر قرارداد نامزد، زمان فهرست‌شدن را حداکثر تا زمان تصمیم‌گیری، وجود مظنه معتبر با قدمتی کمتر از آستانه تازگی‌مان، و نشستی را که راهبرد می‌توانست در آن سفارش ثبت کند الزامی کردیم. مجموعه نامزدها را نیز پیش از رتبه‌بندی ثبت کردیم. همین نکته آخر مهم بود، چون بک‌تست قبلی فقط گزینه برنده را نگه می‌داشت؛ نمی‌توانستیم بفهمیم پنج قرارداد واجد شرایط را با هم مقایسه کرده یا بی‌سروصدا از تقویمی انتخاب کرده که هنوز نرسیده بود.

سپس مظنه‌ای را که برای قیمت‌گذاری اسپرد استفاده شده بود بررسی کردیم. بک‌تست، آخرین مظنه هر پایه را جداگانه برداشته بود. ask کال ساعت 10:06:58 بود؛ bid کال کوتاه ساعت 10:04:11. طبق سیاست کلی داده‌ها، هر دو از نظر فنی تازه محسوب می‌شدند، اما بازار در فاصله این دو زمان حرکت کرده بود. نقطه میانی اسپردی که از پایه‌های ناهم‌زمان ساخته شود ممکن است بازاری را توصیف کند که هرگز وجود نداشته است.

قاعده مظنه را تغییر دادیم تا زمان‌مهر دو پایه حداکثر دو ثانیه با هم فاصله داشته باشند و بازارهای متقاطع یا با اندازه صفر رد شوند. این کار تعداد مشاهده‌های تاریخی قابل استفاده را کاهش داد. در عوض، قیمت‌های باقی‌مانده باورپذیرتر شدند. هرگاه مظنه هم‌زمانی وجود نداشت، نامزد را ناموجود ثبت کردیم و جای خالی را با قیمت کهنه پر نکردیم.

بعد نوبت قاعده رتبه‌بندی رسید. عامل، سررسیدی را انتخاب کرده بود که کمترین هزینه مظنه‌شده اسپرد را داشت. این تصمیم تا وقتی منطقی به نظر می‌رسد که اسپرد فقط یک قرارداد عمق داشته باشد و مظنه هم کهنه باشد. هدف را روشن کردیم: بیشینه‌کردن بازده موردانتظار به‌ازای هر واحد ریسک تعریف‌شده، در میان قراردادهایی که حداقل اندازه مظنه، تازگی و بررسی فهرست‌شدن را می‌گذرانند. در این مثال، پهنای مظنه‌شده دو پایه در نزدیک‌ترین سررسید واجد شرایط $0.42 بود و در سررسید دیرتر $0.31. گزینه‌ای که ارزان‌تر به نظر می‌رسید، در پایه کوتاه فقط یک قرارداد در مظنه داشت.

با این قواعد، رخداد را دوباره اجرا کردیم. حالا بک‌تست همان سررسیدی را انتخاب می‌کرد که فرایند کاغذی انتخاب کرده بود و دلیل رد قراردادهای دیگر را هم ثبت می‌کرد. ورود به اسپرد در نتیجه $0.11 بدتر از قیمت اجرای تاریخی اولیه شد. این به معنای بی‌ارزش‌بودن راهبرد نبود؛ یعنی عدد عملکرد قبلی شامل انتخاب معامله‌ای می‌شد که فرایند زنده نمی‌توانست بازتولید کند.

یک دردسر کوچک: قالب نماد در صرافی‌ها باعث می‌شود ایرادهای سررسید شبیه ایرادهای کیفیت داده به نظر برسند. کد هفتگی یکی از فروشندگان داده را پیدا کردیم که فقط در یک نویسه با کد ماهانه تفاوت داشت. هنوز هم نماد خام را کنار کلید استانداردشده قرارداد در گزارش‌های حسابرسی نگه می‌دارم. این کار چندان ظریف نیست، اما بارها مانع شده بیش از حد زود به یک اتصال مرتب‌وتمیز اعتماد کنیم.

اگر در حال ساخت بک‌تست اختیار معامله هستید، مجموعه کامل نامزدها را در هر تصمیم، همراه با وضعیت فهرست‌شدن هر قرارداد، زمان‌مهرهای مظنه، اندازه‌ها و دلیل رد آن ثبت کنید. سپس انتخاب قرارداد را به تابعی قطعی از همان تصویر لحظه‌ای تبدیل کنید. انتخاب سررسید بخشی از راهبرد است. اگر بک‌تست قراردادی را ببیند که فرایند کاغذی نمی‌توانسته ببیند، مقایسه سیگنال‌ها از جایی شروع می‌شود که پاسخ از قبل تغییر کرده است.