Jak sprawdzić, czy przewaga strategii utrzyma się przy wyższych kosztach transakcyjnych?

Aby sprawdzić, czy przewaga strategii utrzyma się przy wyższych kosztach transakcyjnych, uruchom backtest ponownie dla różnych założeń dotyczących opłat, spreadu, poślizgu cenowego i wpływu na rynek. Następnie znajdź poziom kosztów, przy którym wynik staje się ujemny, i porównaj go z danymi dotyczącymi wybranej platformy i wielkości zleceń.

Pojedynczy szacunek „realistycznych” kosztów ukrywa pytanie, na które potrzebujesz odpowiedzi: jak bardzo taki szacunek może być nietrafiony, zanim wynik przestanie się bronić? Potrzebuję krzywej kosztów, a nie arbitralnego współczynnika korekcyjnego.

Które koszty należy zwiększyć w backteście?

Zacznij od kosztów, które strategia rzeczywiście ponosi. W przypadku zlecenia rynkowego zwykle są to opłata taker, spread, poślizg cenowy i ewentualny wpływ na rynek zależny od wielkości zlecenia. W przypadku zlecenia z limitem uwzględnij poziom opłat i prawdopodobieństwo realizacji; rabat maker nic nie daje, jeśli za optymistyczny wynik odpowiada założenie o realizacji zleceń. Kontrakty perpetual futures wiążą się z kosztami funding, a niektóre instrumenty również z kosztami pożyczki, wykonania lub rozliczenia.

Najpierw zmieniaj założenia pojedynczo. Jeśli jednocześnie zwiększysz opłaty, podwoisz poślizg i zmniejszysz współczynnik realizacji o połowę, gorszy wynik niewiele powie o przyczynie. Potem przeprowadź łączne testy warunków skrajnych dla wiarygodnych niekorzystnych sytuacji, na przykład szerszego spreadu podczas zmiennych okresów.

To punkty wyjścia, a nie uniwersalne poziomy testów warunków skrajnych. Nie należy stosować tego samego mnożnika poślizgu dla płynnej pary spot i mało płynnego kontraktu perpetual na altcoina tylko po to, by uprościć porównanie.

Jak obliczyć próg rentowności kosztów transakcyjnych strategii?

Nie zmieniaj sygnałów, wielkości pozycji ani reguł portfela. Zwiększaj zmienny koszt na jednostkę obrotu, aż wynik netto osiągnie zero. Jeśli strategia obraca nominałem $1 million i generuje $8,000 przed zmiennymi kosztami realizacji, może przeznaczyć najwyżej 0.80% nominału na wszystkie te koszty, zanim zysk brutto zniknie.

To wyliczenie wyznacza górny limit, ale nie dowodzi, że strategia może handlować przy odpowiednio niskich kosztach. Kwota $8,000 może pochodzić z kilku transakcji, a wpływ na rynek może gwałtownie rosnąć wraz z wielkością zlecenia. Oblicz próg rentowności dla całego backtestu, a także osobno dla poszczególnych okresów lub reżimów rynkowych.

Jak ocenić, czy strategia jest wrażliwa na koszty?

Przyjrzyj się kształtowi krzywej kosztów. Stopniowy spadek pozostawia pewien margines na błędy szacunku. Gwałtowne załamanie po niewielkim wzroście kosztów często oznacza, że pozorna przewaga opiera się na transakcjach, których oczekiwany zysk ledwo pokrywa koszty.

Rozważ strategię krótkoterminową z bazowym Sharpe netto wynoszącym 1.2. Jeśli wzrost poślizgu o 25% obniża go do 0.3, a wzrost o 50% sprawia, że stopa zwrotu netto staje się ujemna, wynik w dużej mierze zależy od jakości realizacji zleceń. Nie dowodzi to, że strategia jest bezużyteczna; wskazuje, że przed zaufaniem backtestowi trzeba zbadać platformę, rodzaj zlecenia i wielkość transakcji.

Analizuj też rozkład wyników, a nie tylko Sharpe. Koszty mogą wymazać wiele niewielkich zyskownych transakcji, pozostawiając kilka dużych wygranych. Średnia stopa zwrotu może wtedy wyglądać akceptowalnie, mimo że obsunięcia kapitału i okresy strat się pogarszają.

Czy należy przyjąć najgorszy koszt, jaki można sobie wyobrazić?

Nie. Arbitralny najgorszy scenariusz może sprawić, że każda strategia będzie wyglądać źle, a przy tym nie wyznaczy żadnego użytecznego limitu operacyjnego. Opracuj scenariusze na podstawie obserwowanych danych: taryf opłat platformy, spreadów w porach podejmowania decyzji, cen realizacji zleceń w paper tradingu i wpływu na rynek przy zakładanych wielkościach zleceń.

Oddziel zwykłe warunki od okresów skrajnych. Na przykład oszacuj spread i poślizg dla przedziałów zmienności, a potem ponownie uruchom strategię, losując koszty z tych przedziałów. Dzięki temu zachowasz zależność między warunkami rynkowymi a kosztami realizacji. Jednolite podwojenie kosztów może nie uwzględnić, że strategia handluje najintensywniej właśnie wtedy, gdy płynność jest najgorsza.

Co uwzględnić w raporcie o wrażliwości na koszty?

Zapisz założenia obok wyników, aby inny badacz mógł je odtworzyć. Co najmniej raportuj:

• Założenia dotyczące opłat, spreadu, poślizgu, wpływu na rynek, funding i pożyczek wraz z jednostkami i źródłami.
• Stopę zwrotu netto i miary ryzyka dla poziomu bazowego oraz każdego poziomu testu warunków skrajnych.
• Próg rentowności kosztów i poziom kosztów, przy którym strategia nie spełnia kryteriów badawczych.
• Wyniki według reżimu rynkowego, instrumentu i wielkości zlecenia, o ile pozwala na to próba.
• Które założenia dotyczące realizacji zleceń opierają się na pomiarach, a które pozostają szacunkami.

Następnie porównaj strategię w paper tradingu z tym samym zestawieniem kosztów. Jeśli zlecenia w paper tradingu są regularnie realizowane gorzej, niż zakłada scenariusz, zaktualizuj model i ponów badania. Celem nie jest znalezienie jednej wartości kosztów, przy której backtest przejdzie. Chodzi o ustalenie, ile niepewności związanej z realizacją zleceń strategia może wytrzymać i czy zgromadzone dane potwierdzają istnienie takiego marginesu.