یک استراتژی آپشن دارید که با سیگنال‌های روزانه کار می‌کند. هر وقت قیمت دارایی پایه بالاتر از میانگین 50روزه‌اش بسته می‌شود، یک اختیار خرید می‌خرد و بعد از پنج جلسه معاملاتی خارج می‌شود. بک‌تست شما قیمت‌ها، کارمزدها و اندازه موقعیت معقولی دارد. مشکل اینجاست که «پنج جلسه معاملاتی» را طوری در نظر می‌گیرد که انگار همه قراردادهای آپشن در تمام آن پنج روز همچنان همان ابزار هستند.
پیش از آنکه سیگنال را تنظیم کنید، برای هر قرارداد تقویمی در نظر بگیرید. تاریخ سررسید آپشن، آخرین زمان معامله، روش تسویه و قواعد اعمال تعیین می‌کنند چه زمانی می‌توان قیمتش را مشاهده کرد و تا چه زمانی می‌توان موقعیت را تغییر داد. این جزئیات می‌توانند یک دوره نگهداری معمولی را به معامله‌ای دیگر تبدیل کنند.
آپشن شما از کدام ساعت پیروی می‌کند؟
ممکن است دارایی پایه شما معامله شود، درحالی‌که بازار آپشن بسته است؛ همچنین ممکن است معامله آپشن پیش از تاریخی که به‌عنوان سررسید درج شده متوقف شود. در آپشن سهام آمریکا، جلسه عادی معمولاً ساعت 4:00 بعدازظهر به وقت شرق آمریکا پایان می‌یابد، اما ساعت بسته‌شدن بعضی محصولات متفاوت است. سررسید جمعه‌ای یک آپشن هفتگی هم به این معنا نیست که می‌توانید پس از بسته‌شدن بازار در جمعه سفارش بگذارید و معامله‌ای با قیمت جمعه بگیرید.
زمان‌های مرتبط با محصول و محل معامله مشخصی را که مدل می‌کنید یادداشت کنید. تقویم جلسه معاملاتی، منطقه زمانی، تعطیلی‌های زودهنگام و آخرین مهلت معامله را کنار داده‌های قرارداد نگه دارید. تقویم عمومی روزهای کاری، تعطیلات و جلسات کوتاه‌شده را از قلم می‌اندازد. اگر داده‌ها قرارداد را با یک تاریخ مشخص می‌کنند، اما زمان آخرین معامله را نمی‌دهند، هنوز مشخص نکرده‌اید بک‌تست چه زمانی می‌تواند از موقعیت خارج شود.
| جزئیات قرارداد | نیاز بک‌تست شما | مشکل احتمالی |
|---|---|---|
| سررسید | قاعده واقعی سررسید محصول | نگه‌داشتن قرارداد پس از آخرین زمان معامله |
| تسویه | تحویل فیزیکی یا تسویه نقدی | ساختن سهام یا جریان نقدی در زمان سررسید |
| سبک اعمال | زمان‌هایی که اعمال ممکن است رخ دهد | نادیده‌گرفتن تخصیص زودهنگام در آپشن‌های فروش |
| جلسه معاملاتی | آخرین زمان مجاز سفارش و تقویم | اجرای سفارش در جلسه بسته یا کوتاه‌شده |
چرا تسویه موقعیت شما را تغییر می‌دهد؟
فرض کنید اختیار خرید شما هنگام سررسید در سود است. در تسویه فیزیکی، اعمال می‌تواند یک موقعیت سهام ایجاد کند: یک اختیار خرید استاندارد سهام آمریکا معمولاً نماینده 100 سهم است، البته ممکن است تعدیلات قرارداد این تعداد را تغییر دهد. بک‌تستی که آپشن را هنگام سررسید صرفاً حذف می‌کند، مواجهه سهامی و جابه‌جایی وجه نقد ناشی از آن را نادیده گرفته است. اگر قصد داشتید پیش از سررسید از موقعیت خارج شوید، سفارش شبیه‌سازی‌شده شما باید پیش از آخرین زمان معامله قرارداد اجرا شود.
آپشن‌های شاخص با تسویه نقدی مشکل دیگری دارند. ممکن است ارزش نهایی تسویه آن‌ها با فرایند ویژه‌ای در آغاز یا پایان جلسه معاملاتی محاسبه شود، نه با مظنه عادی‌ای که در تاریخچه آپشن‌ها می‌بینید. اگر استراتژی شما موقعیت را تا زمان این محاسبه نگه دارد، استفاده از نزدیک‌ترین قیمت بسته‌شدن کندل دارایی پایه به‌عنوان قیمت تسویه می‌تواند نتیجه‌ای بسازد که هیچ حسابی به آن نرسیده است.
اگر آپشن آمریکایی را فروخته باشید، تخصیص زودهنگام می‌تواند پیش از سررسید شما را صاحب موقعیت سهام کند. شاید نتوانید تخصیص را با قطعیت از روی کندل روزانه آپشن تشخیص دهید. فرض خود را روشن کنید و آن را در بک‌تست و استراتژی معامله کاغذی یکسان نگه دارید. مدلی که تخصیص زودهنگام را فرض نمی‌کند، پیش‌فرضی خنثی نیست؛ ساده‌سازی مشخصی است.
خروج پس از پنج جلسه معاملاتی باید چطور انجام شود؟
جلسه‌ها را بر اساس تقویم معاملاتی آپشن بشمارید، نه تاریخ‌های عمومی. در هر نقطه تصمیم‌گیری، قرارداد دقیقی را که نگه داشته‌اید مشخص کنید، بررسی کنید که هنوز امکان معامله‌اش وجود دارد یا نه، و تعیین کنید اگر خروج برنامه‌ریزی‌شده پس از آخرین زمان معامله آن باشد چه اتفاقی می‌افتد. می‌توانید در جلسه پیشین به سررسید بعدی منتقل شوید، با آخرین مظنه موجود ببندید، یا اجازه دهید تسویه انجام شود و دارایی حاصل را مدل کنید. هر انتخاب، استراتژی متفاوتی را تعریف می‌کند.
برای نمونه، دوره نگهداری پنج‌جلسه‌ای که دوشنبه آغاز شود ممکن است تا سررسید جمعه ادامه پیدا کند. اگر موقعیت مربوط به آپشنی با سررسید همین هفته باشد، خروج در جلسه پنجم شاید طبق برنامه ممکن نباشد. انتقال خروج به پنجشنبه، دوره نگهداری را تغییر می‌دهد. انتقال موقعیت به سررسید بعدی، قرارداد را عوض می‌کند و هزینه اسپرد، کارمزد و مواجهه تازه با نوسان‌پذیری به همراه دارد. این انتخاب را در منطق استراتژی ثبت کنید؛ اجازه ندهید بارگذار داده بی‌سروصدا نماد فهرست‌شده بعدی را انتخاب کند.
دفتر ثبت قراردادها را دست‌کم با دارایی پایه، سررسید، قیمت اعمال، نوع اختیار، ضریب قرارداد، نوع تسویه، سبک اعمال، تقویم جلسه معاملاتی و زمان نهایی معامله نگه دارید. تعدیلات قرارداد را هم ثبت کنید؛ یک رویداد شرکتی می‌تواند اقلام قابل‌تحویل را تغییر دهد، درحالی‌که نماد آشنای قرارداد باقی می‌ماند.
پیش از اعتماد به نتیجه چه چیزهایی را بررسی کنید؟
یک موقعیتی را که به سررسید می‌رسد انتخاب کنید و مسیرش را از ورود تا تعیین تکلیف نهایی دنبال کنید. تأیید کنید که هر مظنه به همان قرارداد تعلق دارد، خروج زمانی انجام می‌شود که معامله مجاز است و وجه نقد نهایی یا موقعیت دارایی پایه با قواعد تسویه محصول سازگار است. سپس یک هفته تعطیلات و یک تعطیلی زودهنگام را بررسی کنید. فرض‌های تقویمی معمولاً در همین موقعیت‌ها خودشان را نشان می‌دهند.
پس از این کار، سیگنال شما همچنان می‌تواند مبنای پژوهشی خوبی باشد. اما نتیجه حالا معامله‌ای را توصیف می‌کند که سیستم شما واقعاً می‌توانست نگه دارد، ببندد یا تسویه کند. پیش از مقایسه سررسیدهای آپشن یا فرستادن استراتژی به معامله کاغذی، باید به همین معیار برسید.
← همهٔ مطالب
