Γιατί φαίνεται καλύτερο το backtest μου με συχνότερη αναδιάρθρωση;

Αν ένα backtest βελτιώνεται όταν αναδιαρθρώνετε συχνότερα, το πρώτο ερώτημα δεν είναι αν το σήμα έγινε εξυπνότερο. Είναι αν οι επιπλέον συναλλαγές χρεώθηκαν όσο θα κόστιζε η εκτέλεσή τους.

Η συχνότητα αναδιάρθρωσης αλλάζει ταυτόχρονα δύο πράγματα: πόσο γρήγορα ακολουθεί το χαρτοφυλάκιο τον στόχο του και πόσες συναλλαγές απαιτούνται για να φτάσει εκεί. Για να είναι χρήσιμη η σύγκριση, κρατάμε σταθερά το σήμα και τον κανόνα στάθμισης και μετράμε την απόδοση που αποφέρει η ταχύτερη προσαρμογή σε σχέση με το πλήρες κόστος του επιπλέον κύκλου συναλλαγών.

Γιατί υπεραποδίδει στο backtest μου η καθημερινή αναδιάρθρωση σε σχέση με την εβδομαδιαία;

Μερικές φορές όντως πρέπει να υπεραποδίδει. Αν ένα σήμα μεταβάλλεται γρήγορα, η αναμονή μιας εβδομάδας μπορεί να αφήσει το χαρτοφυλάκιο με παρωχημένες σταθμίσεις. Το καθημερινό πρόγραμμα μπορεί να περιορίσει αυτή την καθυστέρηση. Μπορεί όμως και να εκτελεί συναλλαγές για μικρές αλλαγές στόχου που αγνοεί το εβδομαδιαίο πρόγραμμα, και ακριβώς εκεί το κόστος μπορεί να υπερβεί ένα μικρό πλεονέκτημα.

Ας εξετάσουμε ένα χαρτοφυλάκιο $100,000, του οποίου οι σταθμίσεις-στόχοι μεταβάλλονται κατά 1% κάθε μέρα. Αυτό σημαίνει περίπου $1,000 σε εντολές ημερησίως, πριν συνυπολογίσουμε τις αλληλοαναιρούμενες αγορές και πωλήσεις. Με κόστος 10 μονάδων βάσης ανά κατεύθυνση, η συναλλαγή $1,000 κοστίζει περίπου $1. Αν το σήμα ωφελείται πράγματι από κάθε προσαρμογή, αυτό μπορεί να είναι μικρό κόστος. Αν ο στόχος ταλαντώνεται γύρω από ένα σταθερό επίπεδο και το όφελος είναι μόλις λίγα σεντς, το καθημερινό πρόγραμμα πληρώνει για να κυνηγά θόρυβο.

Στο backtest, το εβδομαδιαίο χαρτοφυλάκιο μπορεί να φαίνεται χειρότερο επειδή αντιδρά με καθυστέρηση. Το καθημερινό μπορεί να φαίνεται καλύτερο επειδή χρησιμοποιεί πιο επίκαιρο στόχο. Κανένα από τα δύο αποτελέσματα δεν είναι πειστικό αν δεν περιλαμβάνουν συγκρίσιμες εκτελέσεις, προμήθειες, spread και επίδραση στην αγορά.

Πώς συγκρίνω δίκαια την καθημερινή και την εβδομαδιαία αναδιάρθρωση;

Κρατήστε σταθερά το υποκείμενο σήμα, το σύνολο των τίτλων, τη στάθμιση και την περίοδο ελέγχου. Αλλάξτε μόνο το πρόγραμμα. Χρησιμοποιήστε τις ίδιες παραδοχές εκτέλεσης και για τα δύο και υπολογίστε τον κύκλο συναλλαγών από τις εντολές που παράγει πράγματι κάθε πρόγραμμα, αφού συμψηφίσετε τις μεταβολές σε όλο το χαρτοφυλάκιο.

Μια πρακτική σύμβαση είναι να ορίζεται ο κύκλος συναλλαγών ανά κατεύθυνση ως το μικρότερο από το σύνολο των αγορών και το σύνολο των πωλήσεων, διαιρεμένο με την αξία του χαρτοφυλακίου. Δηλώστε τη σύμβαση στην αναφορά. Ορισμένα συστήματα χρησιμοποιούν αντ’ αυτού το συνολικό ονομαστικό ποσό συναλλαγών, το οποίο μπορεί να είναι περίπου διπλάσιο σε μια πλήρως χρηματοδοτούμενη ανακατανομή. Και οι δύο ορισμοί μπορούν να λειτουργήσουν· αν αλλάζετε ορισμό χωρίς να το δηλώνετε, οι συγκρίσεις καθίστανται άχρηστες.

Στη συνέχεια, αναφέρετε την πρόσθετη επίδοση: πόση καθαρή απόδοση πρόσθεσε το ταχύτερο πρόγραμμα και πόσο επιπλέον κόστος προκάλεσε. Αν το καθημερινό πρόγραμμα προσθέτει 0.4 ποσοστιαίες μονάδες μικτής απόδοσης, κοστίζει 0.7 μονάδες παραπάνω και καταλήγει 0.3 μονάδες πίσω από την εβδομαδιαία εκδοχή, το ερώτημα έχει απαντηθεί.

Πώς πρέπει να μοντελοποιώ το κόστος της αναδιάρθρωσης;

Ξεκινήστε από την πλατφόρμα και το χρηματοπιστωτικό μέσο. Τα προγράμματα προμηθειών για spot και futures διαφέρουν· οι χρεώσεις maker και taker διαφέρουν· ενδέχεται να ισχύει χρηματοδότηση για θέσεις που διακρατούνται κατά το χρονικό παράθυρο πληρωμής. Για μια απλή πρώτη προσέγγιση, εφαρμόστε την πραγματική βαθμίδα προμήθειας και το κόστος του spread σε κάθε εντολή. Για μεγαλύτερες εντολές, προσθέστε την επίδραση στην αγορά ως συνάρτηση του μεγέθους της εντολής και της ρευστότητας.

Ας υποθέσουμε ότι μια στρατηγική αγοράζει διασχίζοντας το spread και αργότερα το διασχίζει ξανά για να πουλήσει. Αν το spread είναι 4 μονάδες βάσης, η ολοκληρωμένη συναλλαγή κοστίζει περίπου 4 μονάδες βάσης σε spread, όχι 2: σε κάθε διέλευση πληρώνεται περίπου το μισό spread. Προσθέστε τις προμήθειες taker και στις δύο πλευρές. Η παραδοχή «10 bp ανά συναλλαγή» δεν σημαίνει τίποτα αν δεν ορίζονται η «συναλλαγή» και τα στοιχεία του κόστους.

Η επίδραση στην αγορά πρέπει να αυξάνεται ανάλογα με το μέγεθος της εντολής σε σχέση με τη διαθέσιμη ρευστότητα. Αν χρεώνετε τον ίδιο σταθερό συντελεστή για μια εντολή $500 και για μια εντολή $500,000, η συχνή αναδιάρθρωση φαίνεται τεχνητά κλιμακώσιμη. Όταν τα δεδομένα δεν επαρκούν για αξιόπιστη εκτίμηση της επίδρασης, παρουσιάστε ένα εύρος ευαισθησίας και διευκρινίστε σε ποιο σημείο παύει να αποδίδει το πρόγραμμα.

Να χρησιμοποιήσω ζώνη αναδιάρθρωσης αντί για σταθερό πρόγραμμα;

Μια ζώνη μπορεί να αποτρέψει τη δημιουργία εντολών από μικροσκοπικές αλλαγές στόχου. Για παράδειγμα, αναδιαρθρώστε μόνο όταν μια θέση αποκλίνει περισσότερο από 2 ποσοστιαίες μονάδες από τον στόχο της. Έτσι θυσιάζετε λίγη ακρίβεια στην παρακολούθηση για να μειώσετε τις εντολές.

Όμως και η ζώνη είναι άλλη μία παράμετρος. Αν δοκιμάσετε ζώνες 0.5%, 1%, 2% και 5% σε πολλά περιουσιακά στοιχεία και κρατήσετε το καλύτερο αποτέλεσμα, έχετε προσθέσει μία διάσταση στην αναζήτηση. Επιλέξτε ένα μικρό σύνολο ζωνών με οικονομικά τεκμηριωμένη αιτιολόγηση, καταγράψτε κάθε δοκιμή και αξιολογήστε τον επιλεγμένο κανόνα σε περιόδους που δεν χρησιμοποιήθηκαν για την επιλογή του.

Πότε αξίζει η συχνότερη αναδιάρθρωση;

Όταν η αξία της ταχύτερης προσαρμογής παραμένει θετική μετά την εφαρμογή ρεαλιστικού κόστους και μικρών αλλαγών στις παραδοχές. Συγκρίνετε τα καθαρά αποτελέσματα μεταξύ προγραμμάτων, εξετάστε τον κύκλο συναλλαγών ανά περιουσιακό στοιχείο και συνθήκη αγοράς και ελέγξτε αν το πλεονέκτημα εξαρτάται από μία περίοδο με ασυνήθιστα υψηλή ρευστότητα.

Και διατηρήστε το paper trading στο ίδιο πρόγραμμα. Ένα backtest που ανανεώνει τους στόχους σε κάθε κλείσιμο, ενώ το paper trading σύστημα ομαδοποιεί τις εντολές ανά ώρα, δοκιμάζει δύο διαφορετικές πολιτικές εκτέλεσης. Σκοπός της σύγκρισης είναι να μάθουμε τι ζητά από τον λογαριασμό η στρατηγική και πόσο κοστίζει αυτή η δραστηριότητα.