Dlaczego mój backtest wygląda lepiej przy częstszym rebalansowaniu?

Jeśli wyniki backtestu poprawiają się, gdy rebalansujesz częściej, najpierw zapytaj nie o to, czy sygnał stał się lepszy. Sprawdź, czy dodatkowe transakcje obciążono kosztami, jakie poniosłaby ich realizacja.

Częstotliwość rebalansowania zmienia jednocześnie dwie rzeczy: jak szybko portfel podąża za celem i ile handlu wymaga osiągnięcie tego celu. Przydatne porównanie utrzymuje sygnał i regułę ustalania wielkości pozycji bez zmian, a następnie zestawia zysk z szybszego dostosowania z pełnym kosztem dodatkowej rotacji portfela.

Dlaczego codzienne rebalansowanie wypada w moim backteście lepiej niż cotygodniowe?

Czasem powinno. Jeśli sygnał szybko się zmienia, czekanie tydzień może sprawić, że portfel pozostanie przy nieaktualnych wagach. Codzienny harmonogram może ograniczyć to opóźnienie. Może jednak też generować transakcje przy niewielkich zmianach celu, które cotygodniowy harmonogram pomija. To właśnie w takich sytuacjach koszty mogą pochłonąć niewielką przewagę.

Rozważmy portfel o wartości $100,000, którego docelowe wagi zmieniają się codziennie o 1%. Oznacza to zlecenia o wartości około $1,000 dziennie, zanim uwzględnimy kompensujące się zakupy i sprzedaże. Przy jednostronnym koszcie wynoszącym 10 punktów bazowych handel kwotą $1,000 kosztuje około $1. Jeśli sygnał rzeczywiście zyskuje na każdej korekcie, to niewielki koszt. Jeśli cel oscyluje wokół stabilnego poziomu, a korzyść wynosi zaledwie kilka centów, codzienny harmonogram płaci za pogoń za szumem.

W backteście portfel rebalansowany co tydzień może wypadać gorzej, bo reaguje z opóźnieniem. Portfel rebalansowany codziennie może wyglądać lepiej, bo uwzględnia bardziej aktualny cel. Żaden z tych wyników nie jest przekonujący, dopóki oba nie uwzględniają porównywalnych cen realizacji, prowizji, spreadu i wpływu na rynek.

Jak uczciwie porównać codzienne i cotygodniowe rebalansowanie?

Utrzymaj bez zmian bazowy sygnał, uniwersum, sposób ustalania wielkości pozycji i okres testowy. Zmieniaj tylko harmonogram. Przyjmij te same założenia dotyczące realizacji dla obu wariantów i oblicz rotację na podstawie zleceń, które faktycznie generuje każdy harmonogram, po skompensowaniu zmian w całym portfelu.

Praktyczną konwencją jest zdefiniowanie jednostronnej rotacji jako mniejszej z łącznej wartości zakupów i sprzedaży, podzielonej przez wartość portfela. Podaj tę konwencję w raporcie. Niektóre systemy zamiast tego używają łącznej wartości nominalnej obrotu, która przy pełnej rotacji w finansowanym w całości portfelu może być około dwa razy większa. Obie metody są poprawne; niejawne przechodzenie między nimi sprawia, że porównania tracą sens.

Następnie podaj wynik przyrostowy: o ile szybszy harmonogram zwiększył stopę zwrotu netto i jaki dodatkowy koszt wygenerował. Jeśli codzienny harmonogram dodaje 0.4 punktu procentowego brutto, kosztuje dodatkowe 0.7 punktu i ostatecznie daje wynik o 0.3 punktu gorszy niż wariant cotygodniowy, odpowiedź jest jasna.

Jak modelować koszty rebalansowania?

Zacznij od platformy i instrumentu. Tabele prowizji dla rynku spot i kontraktów futures są różne; stawki maker i taker też się różnią; pozycje utrzymywane przez okno rozliczenia mogą podlegać opłatom za finansowanie. Na początek zastosuj właściwy próg prowizji i koszt spreadu do każdego zlecenia. W przypadku większych zleceń dodaj wpływ na rynek zależny od wielkości zlecenia i płynności.

Załóżmy, że strategia kupuje, przekraczając spread, a później sprzedaje, ponownie go przekraczając. Jeśli spread wynosi 4 punkty bazowe, pełna transakcja w obie strony kosztuje około 4 punkty bazowe spreadu, a nie 2: przy każdym przekroczeniu płaci się mniej więcej połowę spreadu. Do tego dolicz prowizje taker po obu stronach. Założenie „10 bp na transakcję” nic nie znaczy, jeśli nie zdefiniowano, czym jest „transakcja” i jakie składniki kosztu obejmuje.

Wpływ na rynek powinien rosnąć wraz z wielkością zlecenia względem dostępnej płynności. Zastosowanie tej samej stałej stawki do zlecenia na $500 i zlecenia na $500,000 sprawia, że częste rebalansowanie wygląda na sztucznie skalowalne. Jeśli dane nie pozwalają wiarygodnie oszacować wpływu na rynek, pokaż zakres wrażliwości i jasno wskaż, przy jakich założeniach harmonogram przestaje działać.

Czy zamiast stałego harmonogramu warto stosować pasmo rebalansowania?

Pasmo może zapobiec generowaniu zleceń przy niewielkich zmianach celu. Na przykład rebalansuj tylko wtedy, gdy udział składnika portfela odchyli się od celu o więcej niż 2 punkty procentowe. Oznacza to mniejszą dokładność dopasowania w zamian za mniej zleceń.

Pasmo jest jednak kolejnym parametrem. Jeśli przetestujesz pasma 0.5%, 1%, 2% i 5% dla wielu aktywów, a następnie wybierzesz najlepszy wynik, dodasz nowy wymiar przeszukiwania. Wybierz niewielki zestaw pasm uzasadnionych ekonomicznie, zapisuj każdą próbę i oceniaj wybraną regułę na okresach, które nie posłużyły do jej wyboru.

Kiedy częstsze rebalansowanie się opłaca?

Gdy wartość szybszego dostosowania utrzymuje się po uwzględnieniu realistycznych kosztów i niewielkiej zmiany założeń. Porównuj wyniki netto dla różnych harmonogramów, sprawdzaj rotację według aktywów i warunków rynkowych oraz upewnij się, że przewaga nie wynika z jednego wyjątkowo płynnego okresu.

Utrzymuj też ten sam harmonogram w strategii paper tradingowej. Backtest, który aktualizuje cele przy każdym zamknięciu, podczas gdy system paper tradingu grupuje zlecenia co godzinę, testuje dwie różne polityki realizacji. Celem porównania jest ustalenie, czego strategia wymaga od rachunku i ile kosztuje ta aktywność.