Kami menyangka kami mempunyai strategi opsyen dengan pusing ganti rendah. Strategi itu membeli opsyen beli seminggu apabila isyarat jangka pendek tercetus, memegangnya selama sehari atau dua, kemudian keluar. Ujian balik menunjukkan beberapa pesanan opsyen setiap minggu dan kos yang kelihatan kecil berbanding P&L kasar.
Kemudian kami mengira dagangan aset pendasar yang digunakan untuk mengekalkan kedudukan hampir pada delta sasarannya. Jumlahnya lebih sepuluh kali ganda berbanding dagangan opsyen. Dalam sesi yang tidak menentu, satu kedudukan opsyen sahaja menghasilkan enam pesanan lindung nilai sebelum tengah hari. Strategi itu sebenarnya tidak menemui cara murah untuk mendagangkan opsyen; ujian baliknya sekadar terlupa bahawa lindung nilai itu wujud.
Perbezaan itu penting kerana delta opsyen berubah mengikut harga aset pendasar, masa dan volatiliti. Kedudukan neutral delta semasa kemasukan boleh menjadi pertaruhan berarah beberapa minit kemudian. Sama ada anda melindung nilai secara berterusan, mengikut jadual atau hanya selepas delta melepasi ambang, semuanya mengubah risiko dan pusing ganti.
Kedudukan contoh kami ialah long sepuluh opsyen beli, masing-masing dengan delta 0.45, pada pengganda kontrak satu. Semasa kemasukan, ini bermakna lindung nilai short sebanyak 4.5 unit aset pendasar. Ujian balik membundarkannya kepada lima lalu meletakkan lindung nilai pada harga pertengahan yang sama seperti harga penilaian opsyen.
Pasaran bergerak naik. Delta opsyen beli meningkat kepada 0.60, maka sasaran lindung nilai menjadi short enam unit. Strategi itu menjual satu unit lagi. Apabila harga berundur, delta turun kepada 0.51 lalu strategi membeli semula satu unit. Setiap pelarasan kelihatan kecil. Namun secara keseluruhan, spread dibayar dua kali sebelum kedudukan opsyen ditutup.
Dari manakah datangnya kos yang tertinggal itu?
Masalah pertama ialah pencetusnya. Simulasi mengira semula lindung nilai selepas setiap bar, tetapi melaksanakan pelarasan pada harga pertengahan bar itu. Harga pertengahan ialah penanda aras yang berguna; ia bukan jaminan harga pelaksanaan. Bagi pesanan lindung nilai yang boleh dipadankan serta-merta, harga yang relevan lebih hampir kepada ask apabila membeli dan bid apabila menjual, dengan impak tambahan jika pesanan itu besar berbanding kecairan yang tersedia.
Kami memainkan semula lindung nilai yang sama dengan model sisi sebut harga yang ringkas. Bagi setiap pelarasan, kami menggunakan bid atau ask terbaik yang tersedia, menambah anggaran impak kecil berdasarkan saiz pesanan dan kedalaman yang dipaparkan, kemudian mengenakan yuran taker venue. Model pelaksanaan ini bukan model sejagat. Namun, model itu cukup untuk menunjukkan sejauh mana andaian harga pertengahan telah menyembunyikan kos.
Masalah kedua ialah “imbangkan semula setiap bar” dianggap sebagai butiran pelaksanaan yang tidak penting. Sebenarnya tidak. Jadual satu minit menghasilkan dagangan lindung nilai kecil yang kerap. Jadual lima minit mengurangkan dagangan, tetapi membiarkan delta menyimpang lebih jauh antara semakan. Peraturan ambang menunggu sehingga ralat lindung nilai mutlak melebihi satu unit aset pendasar, lalu mengurangkan sebahagian dagangan berulang sambil menerima pendedahan sementara yang lebih besar.
| Peraturan lindung nilai | Tindakannya dalam main semula | Pertukaran yang perlu diterima |
|---|---|---|
| Setiap minit | Kebanyakan pelarasan; hanyutan delta yang diukur paling rendah | Lebih banyak spread, yuran dan kepekaan terhadap sebut harga bising |
| Setiap lima minit | Pelarasan lebih sedikit; turun naik lebih besar antara semakan | Pusing ganti lebih rendah, pendedahan lebih tinggi kepada pergerakan jangka pendek |
| Ambang satu unit | Perubahan kecil diketepikan sehingga ralat lindung nilai melepasi ambang | Dagangan berulang berkurang, dengan jalur delta baki yang disengajakan |
Ada satu kerumitan praktikal kecil: petikan sejarah kami tidak sekata sekitar minit yang paling sibuk. Kami boleh menganggarkan kos bagi jurang tersebut, tetapi tidak patut berpura-pura bahawa petikan yang tiada mengandungi harga boleh laksana yang boleh dipercayai. Main semula itu menandakan pelarasan tersebut sebagai tidak pasti dan melaporkannya secara berasingan.
Dalam tempoh ujian, peralihan daripada pelaksanaan pada harga pertengahan kepada pelaksanaan pada sisi sebut harga berserta yuran dan impak mengurangkan P&L bersih strategi. Peraturan satu minit juga mendagangkan aset pendasar dengan jumlah yang jauh lebih besar daripada yang ditunjukkan oleh rekod dagangan opsyen. Peraturan ambang mengurangkan pusing ganti lindung nilai, walaupun pendedahan delta lebih kerap menyimpang daripada sifar. Tiada satu pun hasil ini menentukan dasar mana yang lebih baik secara umum; hal itu bergantung pada had risiko strategi, kecairan venue dan tahap pendedahan baki yang boleh ditanggungnya.
Apakah yang patut direkodkan oleh ujian balik opsyen tentang lindung nilainya?
Sekurang-kurangnya, simpan lejar lindung nilai yang berasingan. Setiap baris patut menunjukkan kedudukan opsyen, delta sasaran, lindung nilai semasa, saiz pelarasan, masa keputusan, masa pelaksanaan yang diandaikan, asas harga, yuran dan impak. Jika lindung nilai melibatkan pertukaran venue atau instrumen, rekodkan juga pilihan itu. Sukar untuk mengaudit hasil yang menggabungkan dagangan opsyen dan lindung nilai dalam satu angka “kos opsyen” apabila hasil itu kelihatan mencurigakan baik.
Bandingkan juga dasar menggunakan isyarat opsyen dan sejarah harga yang sama. Jika jadual lindung nilai berubah antara larian, laporkan pusing ganti dan pendedahan yang terhasil bersama prestasi. Jika tidak, lengkung kos yang lebih rendah mungkin sekadar membawa lebih banyak risiko tanpa lindung nilai.
Idea strategi asal kami kekal sebagai persoalan penyelidikan selepas perubahan pengiraan itu. Namun, ujian balik pertamanya tidak lagi boleh dianggap sebagai bukti. Itu hasil yang berguna: larian seterusnya mempunyai lejar yang jelas, peraturan lindung nilai yang nyata dan model kos yang boleh kami uji dengan mencabar satu andaian pada satu masa.
← Semua catatan
